Ömür Dediğin Yol - ALİ DAĞ

Ömür Dediğin Yol


Kimimiz her gün kimimiz her hafta vs. yollara çıkıyoruz zamanlı zamansız. İşimizle ilgili çoğu kez… Buluşmak, görüşmek, tanışmak, anlamak, anlatmak için. Almak vermek için. Böyle durumlarda yol bir araç oluyor, ulaşılacak amaç için katlanılması gereken bir süreç gibi.  Bu yüzden de çoğu kez kahır gibi, yük gibi geliyor. Yoran, buran, kıran bir sefere dönüşüyor.
Aslında yol iki ucunda iki anlam taşıyor bir bakıma. Bir şeylerden uzaklaşmak bir şeylere yakınlaşmak. Bu, bir şehirden bunalıp başka bir şehrin kucağında huzur bulmak adına da yapılabiliyor; birilerinden kaçmak, özlediğin birilerine kavuşmak da olabiliyor.
Ya da kendinden kaçmak. İç huzuru için arayışta olmak. Yeni bir başlangıç yapmak. Hayatı yeniden sınamak. Bir şansa ihtiyaç duymak.
Bir problemi çözmenin en kolay yolunu arıyoruz. Kimimiz yeni bir okulun yolunu tutuyor, kimimiz ekmek parası için yola koyuluyor. Başımız sıkışınca bir çıkar yol arıyoruz. Kötü yola sapanları uyarmayı insani bir görev sayıyoruz. Yol yordam bileni, bize yoldaşlık edeni, yol göstereni ne kadar seviyorsak, yol keseni, yoldan çıkanı, yolunu bulanı, yolsuzluk yapanı da o kadar sevmiyoruz. Bir yol üstü uğrama ile dostlukları pekiştiriyoruz. Bazen eşi, çocukları, anayı babayı terk ediyor, gözyaşlarımızı içe atarak ve bir umut türküsüyle gurbetin yolunu tutuyoruz, rızık için… “İşleri yoluna koyayım, döneceğim” diye başlayan kahırlı bir serüven, bazen dönüş yolunu kapatan bir gurbetçi olma teslimiyeti ile devam ediyor.
Yollar biter mi? Yolun sonunda ışık mı vardır hep? Yolun sonu bittiğinde her şey biter mi sizce?
Yıllar sonra fark ettim ki, sonsuzluk zaman içinde beklenmedik baskınlar yapıyor. Kuralsız, plansız, hesapsız bir şekilde dikiliveriyor karşına. Dikiliyor ve doğru bildiklerimin içinde gizli ateşi gösteriyor. Neşemizin nedeni işte bu ateştir.
Sonuçta yaşamak bundan başka bir şey değil. Görmek ve bu ışığın sönmemesi için mümkün olan her şeyi yapmak.
Peki, gerçekten her arzuyu gerçekleştirmenin bir yolu var mı? Evimizden işimize gitmenin çeşitli yolları, bir şehirden bir başka şehre ulaşmanın farklı yolları var. Para kazanmanın türlü yolları… İşe girmenin, evlenmenin değişik yolları var. Duyguları ifade etmenin, dostluğu göstermenin, reddetmenin de öyle…

Cevabını çok yollar geçtikten, çok yıllar eskittikten sonra öğrendim ki, yol hayatın kendisiymiş!..
Çocukluğumuzda hepimiz başka bir şey olmayı hayal ediyorduk muhtemelen… Kimimiz gazeteci olmayı istiyorduk, kimimiz sinemacı olmayı… Belki makinist, belki de kaptan olmayı… Bir an önce büyüyüp bu hayalimizi gerçekleştirmeyi bekliyorduk. Ama kader hepimize başka bir yol çizdi ve biz bu kaderle hesaplaşmak zorunda kaldık. Çok zor oldu ama sonra zamanla kaderin kendinle karşılaşmak için aşman gereken yoldan başka bir şey olmadığını anladık. Eninde sonunda her şeye bir açıklama bulmak zorundaydık. Hayatta bazen iki adım ileriye gidebilmek için, bir adım geri gitmek gerekir. 
Hala hayattayız ve hayatı sevmemiz gerekiyor, günbegün içtenlikle, kararlılıkla, cesaretle yeniden oluşturulması gerekir. Bir uğraş da veya bir iş de kahraman olunabilirdi. Ama her günün sonunda, yüksek sesle ismimizi söyleyen eşimizle, çocuğumuzla otururken de kahraman olmak mümkündü. Yıl 2021, yapabildim mi? bilemiyorum!..

“Hayatta, en büyük hedefi; iyi bir ev, iyi bir araba ve şişkin bir banka hesabı olanlardan geriye, sadece iyi bir ev, iyi bir araç ve şişkin bir banka hesabı kalır. O kadar. O da kıymet bilmeyen varislerin elinde ziyan olur gider. Bir insanın yüceliği, yetiştirdiği insan kadardır" Eftal Orhan”

Günlerimize nitelik kazandıran yaptığımız şeyler değil, bunları nasıl yaptığımızdır. Ve bunları daima en insancıl ve en yüksek biçimde yapmak zorundayız. Her bir davranış onur ve yücelik taşımalıdır. İnsan kendini asla küçültmemeli, alçaltmamalı, hayatın deniz misali kimi zaman dingin, kimi zaman fırtınalı olduğu bilinciyle yaşamalı. Geminin sağ salim limana varması ancak kumandasını üstlenen kişinin dik duruşuyla, teslim olmamasıyla mümkün olur. Ona emanet edilmiş yükü, tayfayı ve yolcuyu kurtarmak adına korkuya kapılmamasıyla mümkün olur. Yiğitçe, cesaretle amaçlarımızı yüksek tutmalıyız. Çok uzak olmayan bir gün mutlu olduğumuzun mutluluğunu yaşatmalı, sürekli kendini yenileyen hayata yeniden açıldığımızı bildirmeliyiz.
Hayat bir yol hikâyesidir, hangi durakta biteceğini herkesin bildiği… Bilmediği ise bu yolculuğun ne kadar süreceğidir.
Bize düşen, bir yandan bu süreyi her dakikasıyla hakkını vererek yaşamak, bir yandan da yollarda iz bırakabilmektir. Biz doğruyu söyleyelim, gerisi dokuz köyün sorunu olsun.

 (adgezgin)

 

YAZIYI PAYLAŞ!

Yazıyı Yorumla

Yorumlar / 1

  • Sema | 14 Eylül 2021 11:21

    Çok derin anlamı olan bir yazı. Teşekkürler ????

YAZARIN SON 5 YAZISI
13Eyl

Ömür Dediğin Yol

11Eyl

Şen Ola Malatya...

28Oca

Nasıl Yaşarsan Yaşa !..

25Haz
03Haz